٨٧٧/ ٩. على، از ابوعبداللَّه بن صالح و احمد بن نضر، از قنبرى (كه مردى است از فرزندان قنبر بزرگ) مولاى ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام، روايت كرده است كه گفت:

قصّه جعفر بن على (كه مشهور است به جعفر كذّاب) در ميان آمد، پس قنبرى او را مذمّت كرد. و احمد مى‌گويد كه: به قنبرى گفتم كه غير جعفر، كسى است كه وارث حضرت امام حسن عسكرى عليه السلام باشد؟ گفت كه وارث آن حضرت، پسر اوست. گفتم: آيا او را ديده‌اى؟

گفت: من او را نديده‌ام، وليكن غير من او را ديده. گفتم كه: كى او را ديده؟ گفت كه: جعفر او را دو مرتبه ديده و او را در باب آن حضرت حديث و سخنى است (و ظاهر اين است كه در ميان قول احمد و قنبرى، چيزى افتاده باشد و آن، همان است كه مذكور شد، يا چون ظهورى داشته، ذكر نشده. و امّا آنچه در كافى مذكور است، خفايى دارد).

٨٧٨/ ١٠. على بن محمد، از ابومحمد وجْنائى روايت كرده است كه خبر داد از آن‌كه آن حضرت را ديد كه از خانه بيرون آمد، ده روز پيش از آنچه حادث شد (كه عبارت است از وفات امام حسن عسكرى عليه السلام، يا تفحّص و جست‌وجوى آن حضرت و وقوع غيبت صغرى، يا بيرون آمدن از خانه) و حال آن‌كه مى‌گفت: «خداوندا، به درستى كه تو مى‌دانى كه اين خانه، يا بقعه‌اى كه دشمن مرا از آن بيرون مى‌كند، از جمله دوست‌ترين خانه‌ها و بقعه‌ها است در نزد من. و اگر نه اين بود كه دشمن مرا بيرون مى‌كند، بيرون نمى‌رفتم». يا سخنى فرمود كه اين مانند آن است.

٨٧٩/ ١١. على بن محمد، از على بن قيس، از بعضى از شِحنه‌[١] شهر (يا كاركنان ديوان و لشكريان) روايت كرده است كه گفت: در اين نزديكى، سيما (ى غلام جعفر كذّاب، يا خليفه) را مشاهده كردم در سُرّ من رأى، كه خانه امام حسن عسكرى عليه السلام را شكست. پس صاحب الامر بيرون آمد و طبرزينى در دستش بود، و به سيما فرمود كه: «چه مى‌كنى در خانه من؟» سيما گفت كه: جعفر كذّاب گمان كرده كه پدر تو از دنيا رفت و او را فرزندى نيست. اگر اين خانه خانه تو است، من از آن بيرون مى‌روم و از آن خانه بيرون رفت.

على بن قيس مى‌گويد كه: بعد از آن، خادمى از خادمان كه در آن خانه بودند، بيرون آمد، و من او را از اين‌خبر سؤال كردم. گفت‌كه: كى تو را به‌اين خبر داد؟ گفتم‌كه: بعضى از لشكريان‌

[١]. شِحنه، به كسى گفته مى‌شود كه حاكم و پادشاه او را براى ضبط امور و سياست مردم در شهر نصب نمايد. نگهبان وعسس و نايب، و حاكم نيز معنا مى‌دهد.