پس امام رضا عليه السلام به ايشان فرمود كه: «او پسر من است». گفتند كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله حكم فرمود به سخن اهل قيافه،[١] پس آنان كه علم قيافه را دارند، در ميانه ما و تو حَكَم باشند.

حضرت فرمود كه: «شما كسى به طلب ايشان فرستيد، اما من اين كار را نخواهم كرد، و شما كه مى‌فرستيد، ايشان را اعلام مكنيد كه از براى چه مطلب ايشان را طلب نموده‌ايد، و بايد كه اين امر در خانه‌هاى شما باشد».

پس چون اهل قيافه آمدند، برادران امام رضا عليه السلام ما را در باغ نشانيدند، و عموها و برادران و خواهران آن حضرت، صف كشيدند و امام رضا عليه السلام را گرفتند و او را جُبّه پشمينه و كلاهى از جنس آن جبّه پوشانيدند، و بيلى بر سر دوش او گذاردند و به آن حضرت گفتند كه: در اين باغ، داخل شو كه گويا در آن كار مى‌كنى. بعد از آن، امام محمدتقى عليه السلام را آوردند و با اهل قيافه گفتند كه: اين پسر را به پدرش ملحق كنيد.

گفتند كه: او را در اين جا پدرى نيست (و هيچ‌يك از اينها پدر او نيستند)، وليكن اينك عموى پدر او، و اينك عموى او و اينك عمّه اويند. و اگر او را در اين جا پدرى باشد، همان صاحب باغ است كه در باغ كار مى‌كند؛ زيرا كه پاى‌هاى او با پاى‌هاى آن صاحب باغ يكى است. و چون امام رضا عليه السلام برگشت و در آنجا آمد، گفتند كه: همين پدر اوست.

على بن جعفر مى‌گويد كه: پس من برخواستم و زبان امام محمد تقى عليه السلام را در دهان خود گذاشتم، و آب دهان او را مكيدم، بعد از آن گفتم كه: شهادت مى‌دهم كه تو امام منى در نزد خدا. پس حضرت امام رضا عليه السلام گريست و فرمود كه: «اى عمو، آيا از پدرم نشنيدى كه مى‌فرمود كه: رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: پدرم فداى پسر بهترين كنيزان باد، پسر كنيزى كه از اهل نوبيه است.[٢] و از صفات آن كنيز، اين است كه دهانش خوشبو، و رحمش فرزند نجيب را مى‌پروراند. واى بر ايشان! خدا لعنت كند اعَيبس و فرزندان او را كه‌

[١]. قيافه شناسان.

[٢]. و نوبه، به ضمّ نون، شهر بزرگى است كه سياهان در آنجا سكنى‌ دارند، و نيز طايفه‌اى است از سياهان.( مترجم)