به دنبال آن آيه ٤٣ سوره «نساء» نازل شده كه مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى‌ حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! در حال مستى به نماز نزديك نشويد، تا بدانيد چه مى‌گوئيد!».
و به مسلمانان صريحاً دستور داده شد كه در حال مستى هرگز نماز نخوانند تا بدانند با خداى خود چه مى‌گويند.
البته مفهوم اين آيه آن نبود كه در غير حال نماز، نوشيدن شراب مجاز است، بلكه برنامه همان برنامه تحريم تدريجى و مرحله به مرحله بود، و به عبارت ديگر اين آيه نسبت به غير حال نماز، سكوت داشت و صريحاً چيزى نمى‌گفت.
آشنائى مسلمانان با احكام اسلام و آمادگى فكرى آنها براى ريشه‌كن ساختن اين مفسده بزرگ اجتماعى كه در اعماق وجود آنها نفوذ كرده بود، سبب شد كه دستور نهائى با صراحت كامل و بيان قاطع- كه حتى بهانه‌جويان نيز نتوانند به آن ايراد گيرند- نازل گرديد، كه همين آيه مورد بحث بوده باشد، مى‌فرمايد:
«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! شراب و قمار و بت‌ها و ازلام، پليد، و از عمل شيطانند، از آنها دورى كنيد تا رستگار شويد» «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الأَنْصابُ وَ الأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ».
جالب توجه اين كه: در اين آيه با تعبيرات گوناگون ممنوعيت اين كار مورد تأكيد قرار گرفته است:
١- آيه با خطاب «يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا» شروع شده، اشاره به اين كه مخالفت با اين حكم با روح ايمان سازگار نيست.
٢- بعد از آن كلمه «إِنَّما» به كار رفته كه براى حصر و تأكيد است.