در ميان مفسران و فقها در اين زمينه اتفاق‌نظر نيست، ولى مشهور در ميان فقهاء و مفسرين اماميّه، عموميت حكم است، و رواياتى كه از طريق اهل‌بيت عليهم السلام وارد شده است اين مطلب را تأئيد مى‌كند.
و اما فقهاى اهل تسنن، بعضى مانند «ابوحنيفه» با ما در اين زمينه موافقند.
ولى بعضى ديگر مانند «شافعى» آن را مخصوص حيوانات حلال گوشت دانسته‌اند، و در هر حال حيوانات اهلى را شامل نمى‌شود؛ زيرا به حيوانات اهلى صيد و شكار گفته نمى‌شود.
قابل توجه اين كه: در روايات ما نه تنها صيد كردن در حال احرام تحريم شده، بلكه حتى كمك كردن، اشاره كردن و نشان دادن صيد در حال احرام، تحريم گرديده است.
ممكن است بعضى تصور كنند: صيد و شكار، شامل حيوانات حرام گوشت نمى‌شود، در حاليكه چنين نيست؛ زيرا شكار حيوانات به منظورهاى مختلف انجام مى‌گردد.
گاهى به منظور استفاده از گوشت.
گاهى پوست.
و گاهى براى رفع مزاحمت آنها انجام مى‌گردد، شعر معروفى كه از على عليه السلام نقل شده است، نيز مى‌تواند شاهدى براى تعميم باشد، آنجا كه فرمود:
صَيْدُ الْمُلُوكِ أَرانِبُ وَ ثَعالِبُ وَ إِذا رَكِبْتُ فَصَيْدِيَ الأَبْطالُ: