بديهى است محتويات اين آيه، اختصاص به قوم يهود ندارد، مسلمانان نيز اگر تنها به ادعاى اسلام قناعت كنند، و اصول تعليمات انبياء و مخصوصاً كتاب آسمانى خود را بر پا ندارند، هيچ گونه موقعيت و ارزشى، نه در پيشگاه خدا، و نه در زندگى فردى و اجتماعى، نخواهند داشت، و هميشه زبون و زيردست و شكست‌خورده خواهند بود.
***
در آيه بعد، مجدداً اين حقيقت را مورد تأكيد قرار داده، و توجه مى‌دهد:
تمام اقوام و ملت‌ها و پيروان همه مذاهب بدون استثناء اعم از مسلمانان و يهوديان و صابئان «١» و مسيحيان در صورتى اهل نجات خواهند بود، از آينده خود وحشتى و از گذشته غمى نخواهند داشت كه ايمان به خدا و روز جزا داشته باشند و عمل صالح انجام دهند، مى‌فرمايد: «آنها كه ايمان آورده‌اند و يهود و صائبان و مسيحيان، هر گاه به خداوند يگانه و روز جزا ايمان بياورند و عمل صالح انجام دهند نه ترسى بر آنها است و نه غمگين خواهند شد» «إِنَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ الَّذينَ هادُوا وَ الصَّابِئُونَ وَ النَّصارى‌ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ».
اين آيه در واقع پاسخ دندان‌شكنى است به كسانى كه نجات را در پناه مليت خاصى مى‌دانند، و ميل دارند ميان دستورات انبياء تبعيض قائل شوند، و دعوت‌هاى مذهبى را با تعصب قومى بياميزند، آيه مى‌فرمايد: راه نجات منحصراً در كنار گذاشتن اين گونه سخنان است.
همان طور كه در ذيل آيه ٦٢ سوره «بقره»- كه مضمون آن با آيه فوق تقريباً