من تنها ابلاغ رسالت و تلاش و كوشش هر چه بيشتر در راه هدايت مردم است.
ديگر اين كه: من مأمور و نگاهبان شما نيستم، كه با جبر و زور شما را به ايمان دعوت كنم، بلكه تنها وظيفه من بيان منطقى حقايق است و تصميم نهائى با خود شما است.
و مانعى ندارد كه هر دو معنى از اين كلمه، اراده شود.
***
در آيه بعد، براى تأكيد اين موضوع كه تصميم نهائى در انتخاب راه حق و باطل با خود مردم است، مى‌گويد: «اين چنين ما آيات و دلائل را در شكل‌هاى گوناگون و قيافه‌هاى مختلف بيان مى‌كنيم» «وَ كَذلِكَ نُصَرِّفُ الآياتِ». «١»
در نتيجه جمعى به مخالفت برخيزند و بدون مطالعه و هيچ گونه دليل، بگويند: «اين درس‌ها را از ديگران (از يهود و نصارى و كتاب‌هاى آنها) فرا گرفته‌اى» «وَ لِيَقُولُوا دَرَسْتَ». «٢»
و تا براى «جمع ديگرى كه آمادگى پذيرش حق را دارند، صاحب بصيرتند و عالم و آگاهند، به وسيله آن چهره حقيقت را تبيين نمائيم» «وَ لِنُبَيِّنَهُ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ».
تهمت به پيامبر صلى الله عليه و آله از نظر فراگيرى تعليماتش از يهود و نصارى، مطلبى است كه بارها از طرف مشركان عنوان شد و هنوز هم مخالفان لجوج آن را تعقيب مى‌كنند: