منافاتى با هم ندارند و مى‌تواند همه به عنوان تفسير آيه پذيرفته شود، نزديك‌تر به نظر مى‌رسند.
نخست اين كه: منظور از «مستقر» انسان‌هائى هستند كه آفرينش آنها كامل شده و در «قرارگاه» رحم مادر، يا در روى زمين گام نهاده‌اند.
و «مستودع» اشاره به افرادى است كه هنوز آفرينش آنها پايان نيافته و به صورت نطفه‌اى در صلب پدران هستند.
ديگر اين كه: «مستقر» اشاره به روح انسان مى‌باشد كه موضوعى پايدار و برقرار است.
و «مستودع» اشاره به جسم انسان است كه ناپايدار و فانى است.
در بعضى از روايات يك تفسير معنوى براى اين دو تعبير نيز، وارد شده كه «مستقر» اشاره به انسان‌هائى است كه داراى ايمان پايدارند و «مستودع» اشاره به آنها است كه ايمانى ناپايدار دارند. «١»
اين احتمال نيز وجود دارد كه: دو تعبير فوق، اشاره به اجزاى اوليه تشكيل‌دهنده نطفه انسان بوده باشد؛ زيرا چنان كه مى‌دانيم نطفه انسان از دو جزء يكى «اوول» (نطفه ماده) و ديگرى «اسپرم» (نطفه نر) تشكيل شده است.
نطفه ماده در رحم تقريباً ثابت و مستقر است.
ولى نطفه‌هاى نر به صورت جانداران متحرك به سوى او با سرعت حركت مى‌كنند و نخستين فرد «اسپرم» كه به «اوول» مى‌رسد با او مى‌آميزد و بقيه را عقب مى‌راند و نطفه اوّلى انسان را تشكيل مى‌دهد.