همچون نمرود و فرعون، به وسيله پديده حيات و حكايت آن از وجود مبدأ قادر و حكيم جهان استدلال مى‌كردند.
ابراهيم عليه السلام به نمرود مى‌گويد: رَبِّيَ الَّذي يُحْيي‌ وَ يُميتُ: «خداى من كسى است كه حيات مى‌بخشد و مى‌ميراند». «١»
و موسى‌ عليه السلام در برابر فرعون مى‌گويد: وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجْنا بِهِ أَزْواجاً مِنْ نَباتٍ شَتَّى: «پروردگار من كسى است كه از آسمان آبى فرو فرستاد و زوج‌هائى از انواع گياهان به وجود آورد». «٢»
البته نبايد فراموش كرد كه: پيدايش موجودات زنده از مواد بى‌جان، تنها در آغاز پيدايش حيات در روى زمين نبوده، هم اكنون نيز با جذب آب و مواد ديگر به سلول‌هاى موجودات زنده در حقيقت، لباس حيات در اندام اين موجودات بى‌جان پوشانيده مى‌شود.
بنابراين، قانونى كه در علوم طبيعى امروز مسلّم است كه مى‌گويد: در شرائط امروز زمين، هيچ موجود بى‌جانى تبديل به موجود جاندار نمى‌شود و هر كجا موجود زنده‌اى پيدا شود حتماً از تخم موجود زنده ديگرى بوده است، هيچ گونه منافاتى با آنچه گفتيم ندارد (دقت كنيد).
از رواياتى كه در تفسير اين آيه، يا آيات مشابه آن از امامان اهل بيت عليهم السلام به ما رسيده است استفاده مى‌شود كه منظور از حيات و مرگ در اين آيه، تنها حيات و مرگ مادّى نيست، بلكه حيات و مرگ معنوى را نيز در بر مى‌گيرد. «٣»