١٣٨ وَ قالُوا هذِهِ أَنْعامٌ وَ حَرْثٌ حِجْرٌ لا يَطْعَمُها إِلَّا مَنْ نَشاءُ بِزَعْمِهِمْ وَ أَنْعامٌ حُرِّمَتْ ظُهُورُها وَ أَنْعامٌ لا يَذْكُرُونَ اسْمَ اللَّهِ عَلَيْهَا افْتِراءً عَلَيْهِ سَيَجْزيهِمْ بِما كانُوا يَفْتَرُونَ
١٣٩ وَ قالُوا ما في‌ بُطُونِ هذِهِ الأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى‌ أَزْواجِنا وَ إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فيهِ شُرَكاءُ سَيَجْزيهِمْ وَصْفَهُمْ إِنَّهُ حَكيمٌ عَليمٌ
ترجمه:
١٣٨- و گفتند: «اين قسمت از چهار پايان و زراعت (كه مخصوص بت‌هاست، براى همه) ممنوع است؛ و جز كسانى كه ما بخواهيم- به گمان آنها- نبايد از آن بخورند. و (اينها) چهار پايانى است كه سوار شدن بر آنها حرام شده است»! و (نيز) چهار پايانى (بود) كه (هنگام ذبح) نام خدا را بر آن نمى‌بردند، و به خدا دروغ مى‌بستند؛ (و مى‌گفتند):
«اين احكام، همه از ناحيه اوست». به زودى (خدا) كيفر افتراهاى آنها را مى‌دهد.
١٣٩- و گفتند: «آنچه (از بچه) در شكم اين حيوانات است، مخصوص مردان ماست؛ و بر همسران ما حرام است؛ اما اگر مرده باشد (مرده متولد شود)، همگى در آن شريكند». به زودى (خدا) كيفر اين توصيف (و احكام دروغين) آنها را مى‌دهد؛ او حكيم و داناست.