فَأَصابَتْكُمْ مُصيبَةُ الْمَوْتِ».
گر چه در آيه، سخنى از اين موضوع كه انتخاب وصى و شاهد از غير مسلمان‌ها مشروط به عدم دسترسى به مسلمانان است ديده نمى‌شود، ولى روشن است منظور در صورتى است كه دسترسى به مسلمان نباشد و ذكر قيد مسافرت نيز به همين جهت است.
همچنين كلمه «أَوْ» گر چه معمولًا براى «تخيير» است ولى در اينجا- مانند بسيارى از موارد ديگر- منظور «ترتيب» مى‌باشد، يعنى نخست از مسلمانان، و اگر ممكن نشد از غير مسلمانان انتخاب كنيد.
ذكر اين نكته نيز لازم است كه: منظور از غير مسلمانان تنها اهل كتاب يعنى يهود و نصارى مى‌باشد؛ زيرا اسلام براى مشركان و بت‌پرستان در هيچ مورد اهميتى قائل نشده است.
سپس دستور مى‌دهد: «به هنگام اداى شهادت بايد آن دو نفر را بعد از نماز- در زمينه ترديد و شك- وادار كنند كه به نام خدا سوگند ياد كنند» «تَحْبِسُونَهُما مِنْ بَعْدِ الصَّلاةِ فَيُقْسِمانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ».
و بايد شهادت آنها به اين گونه باشد كه بگويند: «ما حاضر نيستيم حق را به منافع مادى بفروشيم و به نا حق گواهى دهيم، هر چند در مورد خويشاوندان ما باشد» «لانَشْتَري بِهِ ثَمَناً وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى‌».
«و ما هيچ گاه شهادت الهى را كتمان نمى‌كنيم كه در اين صورت از گناهكاران خواهيم بود» «وَ لانَكْتُمُ شَهادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذاً لَمِنَ الآثِمينَ».
***
در آيه بعد، سخن از موردى به ميان آمده كه ثابت شود، دو شاهد مرتكب خيانت و گواهى بر ضد حق شده‌اند- همان طور كه در شأن نزول آيه آمده بود-