تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٩
الدُّنْيا عَلى مَعاصِيْهِ ما يُحِبُّ فَانَّما هُوَ اسْتِدْراجٌ ثُمَّ تَلا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله فَلَمَّا نَسُوا ...:
«هنگامى كه ببينى خداوند در برابر گناهان نعمت مىبخشد، بدان كه مقدمه مجازات است سپس آيه فوق را تلاوت فرمود». «١»
در حديثى از على عليه السلام چنين نقل شده: يَا ابْنَ آدَمَ إِذا رَأَيْتَ رَبَّكَ سُبْحانَهُ يُتابِعُ عَلَيْكَ نِعَمَهُ وَ أَنْتَ تَعْصِيهِ فَاحْذَرْهُ:
«اى فرزند آدم! هنگامى كه ببينى خداوند پى در پى نعمتها را به تو مىبخشد، در حالى كه تو گناه مىكنى، از مجازات او بترس! كه اين مقدمه مجازات است». «٢»
در كتاب «تلخيص الاقوال» از امام حسن عسكرى عليه السلام چنين نقل شده:
«قنبر» غلام امير مؤمنان عليه السلام را پيش «حَجّاج» بردند.
حَجّاج پرسيد: تو چه كار براى على ابن ابيطالب عليه السلام مىكردى؟
گفت: وسائل وضوى او را فراهم مىساختم!
پرسيد: هنگامى كه از وضو فارغ مىشد چه مىگفت؟
گفت: اين آيه را مىخواند: «فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ» و تا آخر آيه را تلاوت كرد.
حَجّاج گفت: گمان مىكنم اين آيه را بر ما تطبيق مىكرد.