تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٦
١٩ قُلْ أَيُّ شَيْءٍ أَكْبَرُ شَهادَةً قُلِ اللَّهُ شَهيدٌ بَيْني وَ بَيْنَكُمْ وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِا نْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ أَ إِنَّكُمْ لَتَشْهَدُونَ أَنَّ مَعَ اللَّهِ آلِهَةً أُخْرى قُلْ لا أَشْهَدُ قُلْ إِنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ إِنَّني بَريءٌ مِمَّا تُشْرِكُونَ
٢٠ الَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْرِفُونَهُ كَما يَعْرِفُونَ أَبْناءَهُمُ الَّذينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ
ترجمه:
١٩- بگو: «بالاترين گواهى، گواهى كيست»؟ (و) بگو: «خداوند، گواه ميان من و شماست؛ و اين قرآن بر من وحى شده، تا شما و تمام كسانى را كه اين (قرآن) به آنها مىرسد، با آن بيم دهم. آيا به راستى شما گواهى مىدهيد كه معبودان ديگرى با خداست»؟! بگو: «من هرگز چنين گواهى نمىدهم». بگو: «اوست تنها معبود يگانه؛ و من از آنچه براى او شريك قرار مىدهيد، بيزارم»!
٢٠- آنان كه كتاب آسمانى را به ايشان دادهايم، به خوبى او (پيامبر) را مىشناسند، همان گونه كه فرزندان خود را مىشناسند؛ فقط كسانى كه سرمايه وجود خود را از دست دادهاند، ايمان نمىآورند.
تفسير:
بالاترين شاهد
به طورى كه جمعى از مفسران نقل كردهاند، عدهاى از مشركان «مكّه» نزد