تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٠
قوم و جمعيتى كه در يك زمان قرار دارند گفته مىشود، اصولًا «قرن» از ماده «اقتران» و به معنى نزديكى است و چون اهل عصر واحد و زمانهاى متقارب به هم نزديكند هم به آنها، و هم به زمان آنها قرن گفته مىشود. «١»
***
٢- امكانات و طغيان
در آيات قرآن مكرر، به اين موضوع اشاره شده كه امكانات فراوان مادى باعث غرور و غفلت افراد كم ظرفيت مىشود؛ زيرا با داشتن اينها خود را بىنياز از پروردگار مىپندارند.
غافل از اين كه: اگر لحظه، به لحظه و ثانيه، به ثانيه كمك و امداد الهى به آنها نرسد، نابود و خاموش مىگردند، چنان كه مىخوانيم: إِنَّ الإِنْسانَ لَيَطْغى* أَنْ رَآهُ اسْتَغْنى: «انسان هنگامى كه خود را بىنياز پندارد طغيان مىكند». «٢»
***
٣- هشدار به سرمستانِ باده غرور
اين هشدار مخصوص بتپرستان نيست، هم امروز قرآن نيز به دنياى ثروتمند ماشينى كه بر اثر فراهم بودن امكانات زندگى، از باده غرور سرمست شده، هشدار مىدهد: وضع گذشتگان را فراموش نكنيد كه چگونه بر اثر عامل گناه، همه چيز را از دست دادند.
شما هم با روشن شدن جرقه آتش يك جنگ جهانى ديگر ممكن است همه چيز را از دست بدهيد و به دوران قبل از تمدن صنعتى خود باز گرديد.