تفسير:
گمشده‌ها
در آيه گذشته به قسمتى از حالات ظالمان در آستانه مرگ اشاره شد، در اين آيه، گفتارى را كه خداوند به هنگام مرگ يا به هنگام ورود در صحنه قيامت به آنها مى‌فرمايد، منعكس شده است.
در آغاز مى‌فرمايد: «امروز همه شما به صورت تنها به سوى ما آمديد، همان گونه كه بار اول شما را آفريديم» «وَ لَقَدْ جِئْتُمُونا فُرادى‌ كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ».
آرى، پس از قبض روح، انسان تنها و بدون كس وارد ميدان و دادگاه عدل الهى مى‌شود.
آنگاه مى‌افزايد: «و اموالى كه به شما بخشيده بوديم و تكيه گاه شما در زندگى بود، همه را پشت سر گذارديد» «وَ تَرَكْتُمْ ما خَوَّلْناكُمْ وَراءَ ظُهُورِكُمْ». «١»
بنابراين، مال و ثروتى كه براى شما اهميت داشت، و تكيه‌گاه شما بود را رها ساخته، با دست تهى مى‌رويد.
و ادامه مى‌دهد: «بت‌هائى كه آنها را شفيع خود مى‌پنداشتيد، و شريك در تعيين سرنوشت خود تصور مى‌كرديد، هيچ كدام را با شما نمى‌بينيم» «وَ ما نَرى‌ مَعَكُمْ شُفَعاءَكُمُ الَّذينَ زَعَمْتُمْ أَنَّهُمْ فيكُمْ شُرَكاءُ».
هيچ كدام از بت‌هائى را كه شفيع خود مى‌پنداشتيد با شما نخواهند بود.
درست بنگريد «جمع شما به پراكندگى گرائيد و تمام پيوندها از شما بريده شد» «لَقَدْ تَقَطَّعَ بَيْنَكُمْ».
رابطه قبيله و عشيره و بستگانى كه در مواقع لزوم از شما حمايت مى‌كردند،