تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٠
تفسير:
تقوا و ايمان و آثار آن
اين آيه، در پاسخ كسانى است كه نسبت به وضع گذشتگان- قبل از نزول تحريم شراب و قمار و يا نسبت به وضع كسانى كه اين حكم هنوز به گوش آنها نرسيده، و در نقاط دوردست زندگى داشتند- نگران بودند، مىفرمايد: «آنهائى كه ايمان و عمل صالح داشتهاند و اين حكم به آنها نرسيده، اگر شرابى نوشيدهاند و يا از درآمد قمار خوردهاند گناهى بر آنها نيست» «لَيْسَ عَلَى الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ جُناحٌ فيما طَعِمُوا». «١»
سپس مىافزايد: «اين حكم مشروط به اين است كه: آنها تقوا پيشه كنند، ايمان بياورند و عمل صالح انجام دهند» «إِذا مَا اتَّقَوْا وَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ».
بار ديگر همين موضوع را تكرار كرده، مىفرمايد: «سپس تقوا پيشه كنند و ايمان بياورند» «ثُمَّ اتَّقَوْا وَ آمَنُوا».
و براى سومين بار با كمى تفاوت همين موضوع را تكرار نموده، مىفرمايد:
«سپس تقوا پيشه كنند و نيكى نمايند» «ثُمَّ اتَّقَوْا وَ أَحْسَنُوا».
و در پايان آيه مىفرمايد: «خداوند نيكوكاران را دوست مىدارد» «وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنينَ».
درباره تكرار اين سه جمله، ميان مفسران قديم و جديد گفتگو بسيار است بعضى آنها را حمل بر تأكيد كردهاند؛ زيرا اهميت موضوع تقوا، ايمان و عمل صالح ايجاب مىكند كه روى آن به طور جدى و مكرّر تكيه و تأكيد شود.