٢٥ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ وَ جَعَلْنا عَلى‌ قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً أَنْ يَفْقَهُوهُ وَ في‌ آذانِهِمْ وَقْراً وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ لا يُؤْمِنُوا بِها حَتَّى إِذا جاؤُكَ يُجادِلُونَكَ يَقُولُ الَّذينَ كَفَرُوا إِنْ هذا إِلَّا أَساطيرُ الأَوَّلينَ
٢٦ وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَ يَنْأَوْنَ عَنْهُ وَ إِنْ يُهْلِكُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَ ما يَشْعُرُونَ
ترجمه:
٢٥- پاره‌اى از آنها به (سخنان) تو، گوش فرا مى‌دهند؛ ولى بر دل‌هاى آنان پرده‌ها افكنده‌ايم تا آن را نفهمند؛ و در گوش آنها، سنگينى قرار داده‌ايم. و (آنها به قدرى لجوجند كه) اگر تمام نشانه‌هاى حق را ببينند، ايمان نمى‌آورند؛ تا آنجا كه وقتى به سراغ تو مى‌آيند كه با تو پرخاشگرى كنند، كافران مى‌گويند: «اينها فقط افسانه‌هاى پيشينيان است»!
٢٦- آنها ديگران را از آن باز مى‌دارند؛ و خود نيز از آن دورى مى‌كنند؛ آنها جز خود را هلاك نمى‌كنند؛ ولى نمى‌فهمند!
تفسير:
نفوذ ناپذيران
در اين آيه، به وضع روانى بعضى از مشركان اشاره شده كه در برابر شنيدن حقايق، كمترين انعطاف از خود نشان نمى‌دهند- سهل است- به دشمنى با آن نيز برمى‌خيزند و با وصله‌هاى تهمت، خود و ديگران را از آن دور نگاه مى‌دارند، آيه