سپس به موضوع رستاخيز و حساب و رسيدگى به اعمال هر كس اشاره كرده، مى‌فرمايد: «بازگشت همه شما به سوى خدا است، به حساب هر يك از شما جداگانه رسيدگى مى‌كند، و شما را از آنچه انجام مى‌داديد آگاه مى‌سازد» «إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَميعاً فَيُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ».
***
نكته:
پاسخ به يك ايراد
آيه فوق با صراحت مى‌گويد: شما مواظب و مراقب خود باشيد، گمراهى ديگران بر شما زيانى وارد نمى‌كند، بر اين اساس هر كس خود مى‌داند و عملش، هيچ كس نبايد به ديگرى كارى داشته باشد.
به همين جهت، پيرامون اين آيه سر و صداى زيادى براه انداخته، بعضى چنين پنداشته‌اند: ميان اين آيه و دستور «امر به معروف» و «نهى از منكر» كه از دستورات قاطع و مسلّم اسلامى است يك نوع تضاد وجود دارد؛ زيرا اين آيه مى‌گويد: شما مراقب حال خويشتن باشيد، انحراف ديگران اثرى در وضع شما نمى‌گذارد.
از روايات رسيده نيز چنين بر مى‌آيد كه: اين نوع سوء تفاهم و اشتباه، حتى در عصر نزول آيه براى بعضى از افراد كم‌اطلاع وجود داشته است.
«جبير بن نفير» مى‌گويد: در حلقه جمعى از ياران پيامبر صلى الله عليه و آله نشسته بودم و از همه كم‌سن‌تر بودم، آنها سخن از امر به معروف و نهى از منكر به ميان آوردند، من به ميان سخنان آنها پريدم و گفتم:
مگر خداوند در قرآن نمى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لايَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ؟ (بنابراين امر به معروف و نهى از منكر چه