١٠١ يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا لاتَسْئَلُوا عَنْ أَشْياءَ إِنْ تُبْدَ لَكُمْ تَسُؤْكُمْ وَ إِنْ تَسْئَلُوا عَنْها حينَ يُنَزَّلُ الْقُرْآنُ تُبْدَ لَكُمْ عَفَا اللَّهُ عَنْها وَ اللَّهُ غَفُورٌ حَليمٌ
١٠٢ قَدْ سَأَلَها قَوْمٌ مِنْ قَبْلِكُمْ ثُمَّ أَصْبَحُوا بِها كافِرينَ
ترجمه:
١٠١- اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! از چيزهائى نپرسيد كه اگر براى شما آشكار گردد، شما را ناراحت مى‌كند؛ و اگر به هنگام نزول قرآن، از آنها سؤال كنيد، براى شما آشكار مى‌شود؛ خداوند آنها را بخشيده (و ناديده گرفته) است. و خداوند، آمرزنده و بردبار است.
١٠٢- جمعى از پيشينيان شما، از آن سؤال كردند؛ و سپس با آن به مخالفت برخاستند.
شأن نزول:
در شأن نزول آيات فوق در منابع حديث و تفسير، اقوال مختلفى ديده مى‌شود، ولى آنچه با آيات فوق و تعبيرات آن سازگارتر است، شأن نزولى است كه در تفسير «مجمع البيان» از على بن ابى‌طالب عليه السلام نقل شده است كه:
روزى پيامبر صلى الله عليه و آله خطبه‌اى خواند و دستور خدا را درباره حج بيان كرد، شخصى به نام «عكاشه»- و به روايتى «سراقه»- گفت: آيا اين دستور براى هر سال است، و همه سال بايد حج به جا بياوريم؟