«كفاره اين گونه سوگندها اطعام ده نفر مستمند از غذاهاى معمولى است كه به خانواده خود مى‌دهيد» «فَكَفَّارَتُهُ إِطْعامُ عَشَرَةِ مَساكينَ مِنْ أَوْسَطِ ما تُطْعِمُونَ أَهْليكُمْ».
بنابراين نخستين كفاره، اطعام ده نفر مسكين است، منتها براى اين كه:
بعضى از اطلاق اين حكم، چنين استفاده نكنند كه مى‌توان از هر نوع غذاى پست و كم‌ارزشى براى كفاره استفاده كرد، تصريح مى‌كند كه اين غذا بايد لااقل يك غذاى حدّ وسط بوده باشد كه معمولًا در خانواده خود از آن تغذيه مى‌كنيد.
البته ظاهر اين تعبير، حدّ متوسط از نظر كيفيت است ولى ممكن است هم اشاره به كيفيت و هم مقدار و كميت بوده باشد، چنان كه در روايتى از امام صادق عليه السلام حدّ وسط در كيفيت و در روايتى از امام باقر عليه السلام حدّ وسط در كميت نقل شده كه مفهوم آنها بازگشت به حد وسط در هر دو قسمت مى‌كند. «١»
ناگفته پيدا است مسأله حد وسط در دو قسمت، به اختلاف شهرها، آبادى‌ها و زمان‌ها متفاوت خواهد بود.
اين احتمال نيز در تفسير آيه داده شده است كه: «اوسط» به معنى خوب و عالى است؛ زيرا يكى از معانى اوسط، عالى است، چنان كه در آيه ٢٨ سوره «قلم» مى‌خوانيم: قالَ أَوْسَطُهُمْ أَ لَمْ‌أَقُلْ لَكُمْ لَوْ لا تُسَبِّحُونَ: «بهترين آنها چنين گفت: آيا به شما نگفتم چرا تسبيح خدا نمى‌گوئيد»؟
پس از آن، به دومين مورد از كفاره اشاره كرده كه: «پوشاندن لباس بر ده نفر نيازمنداست» «أَوْ كِسْوَتُهُمْ».