تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٢
١٣٦ وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الأَنْعامِ نَصيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا فَما كانَ لِشُرَكائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما كانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلى شُرَكائِهِمْ ساءَ ما يَحْكُمُونَ
ترجمه:
١٣٦- آنها (مشركان) سهمى از آنچه خداوند از زراعت و چهار پايان آفريده، براى او قرار دادند؛ (و سهمى براى بتها) و به گمان خود گفتند: «اين مال خداست! و اين هم مال شركاى ما (يعنى بتها) است»! آنچه مال شركاى آنها بود، به خدا نمىرسيد؛ ولى آنچه مال خدا بود، به شركايشان مىرسيد، (آرى، اگر سهم بتها با كمبودى مواجه مىشد، مال خدا را به بتها مىدادند؛ اما عكس آن را مجاز نمىدانستند!) چه بد حكم مىكنند (كه علاوه بر شرك، حتى خدا را كمتر از بتها مىدانند)!
تفسير:
آداب و رسوم خرافى بتپرستان
بار ديگر براى ريشهكن ساختن افكار بتپرستى از مغزها، به ذكر عقائد، رسوم، آداب و عبادات خرافى مشركان پرداخته و با بيان رسا خرافى بودن آنها را روشن مىسازد.
نخست مىفرمايد: «كفار مكّه و ساير مشركان سهمى از زراعت و چهار پايان خود را براى خدا و سهمى نيز براى بتها قرار مىدادند، و مىگفتند: اين قسمت مال خدا است، و اين هم مال شركاى ما يعنى بتها است» «وَ جَعَلُوا لِلَّهِ مِمَّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الأَنْعامِ نَصيباً فَقالُوا هذا لِلَّهِ بِزَعْمِهِمْ وَ هذا لِشُرَكائِنا».