١٣٠ يا مَعْشَرَ الْجِنِّ وَ الإِنْسِ أَ لَمْ يَأْتِكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آياتي‌ وَ يُنْذِرُونَكُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا قالُوا شَهِدْنا عَلى‌ أَنْفُسِنا وَ غَرَّتْهُمُ الْحَياةُ الدُّنْيا وَ شَهِدُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كانُوا كافِرينَ
١٣١ ذلِكَ أَنْ لَمْ يَكُنْ رَبُّكَ مُهْلِكَ الْقُرى‌ بِظُلْمٍ وَ أَهْلُها غافِلُونَ
١٣٢ وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ مِمَّا عَمِلُوا وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ
ترجمه:
١٣٠- (در آن روز به آنها مى‌گويد:) اى گروه جنّ و انس! آيا رسولانى از شما به سوى شما نيامدند كه آيات مرا برايتان بازگو مى‌كردند، و شما را از ملاقات چنين روزى بيم مى‌دادند؟! آنها مى‌گويند: «بر ضدّ خودمان گواهى مى‌دهيم؛ (آرى، ما بد كرديم!) و زندگى (پر زرق و برق) دنيا آنها را فريب داد؛ و به زيان خود گواهى مى‌دهند كه كافر بودند!
١٣١- اين به خاطر آن است كه پروردگارت هيچ گاه (مردم) شهرها را به خاطر ستم‌هايشان در حال غفلت هلاك نمى‌كند، (بلكه قبلًا رسولانى براى آنها مى‌فرستد).
١٣٢- و براى هر يك (از اين دو دسته)، درجات (و مراتبى) است از آنچه عمل كردند؛ و پروردگارت از اعمالى كه انجام مى‌دهند، غافل نيست.
تفسير:
اتمام حجت
در آيات گذشته، سرنوشت شيطان‌صفتان ستمگر در روز رستاخيز بيان