و در پايان آيه پس از ذكر توحيد اشاره به دو صفت بارز خداوند كرده مى‌فرمايد: «و اوست شنونده و دانا» «وَ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ».
اشاره به اين كه: وسعت جهان هستى و موجوداتى كه در افق زمان و مكان قرار گرفته‌اند، هيچ گاه مانع از آن نيست كه خدا از اسرار آنها آگاه باشد، بلكه سخنان آنها را مى‌شنود و حتى حركت مورچه ضعيفى را در دل شب تاريك بر سنگ سياه و ظلمانى در اعماق يك دره خاموش و دور افتاده را درك مى‌كند، و از احتياجات او و سايرين با خبر و آگاه است و از اعمال و كارهاى همگى مطلع.
***
نكته:
زندگانى ابدى براى مؤمنان رحمت است اما ...
ممكن است گفته شود: زندگانى ابدى تنها براى مؤمنان مصداق «رحمت» است ولى براى غير آنها جز «زحمت و بدبختى» چيز ديگرى نخواهد بود.
پاسخ:
شك نيست كه: كار خدا فراهم آوردن زمينه‌هاى رحمت است، او انسان را آفريد، به او عقل داد، پيامبران را براى رهبرى و راهنمائى او فرستاده، انواع مواهب را در اختيار وى گذارد، و راهى به سوى زندگى جاويدان به روى همگان گشود، اينها بدون استثناء رحمت است.
حال اگر در طريق به ثمر رساندن اين رحمت‌ها، خود انسان راه خويش را كج كند و تمام زمينه‌هاى رحمت را براى خود تبديل به شكنجه و زحمت نمايد؛ اين موضوع هيچ گونه لطمه‌اى به رحمت بودن آنها نخواهد زد، و تمام سرزنش‌ها متوجه انسانى است كه زمينه‌هاى رحمت را تبديل به عذاب كرده است.
***