قرآن پاسخ روشنى به آنها مى‌دهد و مى‌فرمايد: لازم نيست شما به خدا درس بدهيد كه چگونه پيامبران و رسولان خويش را اعزام دارد و از ميان چه افرادى انتخاب كند! زيرا «خداوند از همه بهتر مى‌داند رسالت خود را در كجا قرار دهد» «اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ».
روشن است رسالت نه ارتباطى به سن و مال دارد و نه به موقعيت قبايل، بلكه شرط آن قبل از هر چيز، آمادگى روحى، پاكى ضمير، سجاياى اصيل انسانى، فكر بلند و انديشه قوى، و بالاخره تقوا و پرهيزگارى فوق‌العاده‌اى در مرحله عصمت است، و وجود اين صفات مخصوصاً آمادگى براى مقام عصمت چيزى است كه جز خدا نمى‌داند، و چقدر فرق است ميان اين شرايط و ميان آنچه آنها فكر مى‌كردند.
جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله نيز، تمام صفات و برنامه‌هاى او، به جز وحى و تشريع را، دارد.
يعنى هم حافظ شرع و شريعت است، هم پاسدار مكتب و قوانين او، و هم رهبر معنوى و مادى مردم، لذا بايد او هم داراى مقام عصمت و مصونيت از خطا و گناه باشد، تا بتواند رسالت خويش را به ثمر برساند و رهبرى، مطاع، و سرمشقى، مورد اعتماد گردد.
و به همين دليل، انتخاب او نيز به دست خدا است و خدا مى‌داند اين مقام را در چه جائى قرار دهد، نه خلق خدا و نه از طريق انتخاب مردم و شورا.
و در پايان آيه، سرنوشتى را كه در انتظار اين گونه مجرمان و رهبران پر ادعاى باطل است بيان كرده، مى‌فرمايد: «به زودى اين گنهكاران به خاطر مكر و فريبى كه براى گمراه ساختن مردم به كار زدند، گرفتار كوچكى و حقارت در پيشگاه خدا و عذاب شديد خواهند شد» «سَيُصيبُ الَّذينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ