خدا است، و بت‌ها هيچ نقشى در اين ميان ندارند.
بنابراين، دليلى ندارد كه به آنها پناه بريد، ولى از آنجا كه خداوند، حكيم و رحيم است تنها ستمكاران را مجازات مى‌كند.
ضمناً از اين تعبير، استفاده مى‌شود: «ظلم» معنى وسيعى دارد كه انواع شرك و گناهان را شامل مى‌شود، بلكه در آيات قرآن شرك به عنوان «ظلم عظيم» معرفى شده است چنان كه «لقمان» به فرزند خود مى‌گفت: لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ إِنَّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظيم:
«فرزندم! براى خدا شريك قائل مشو كه شرك ظلم بزرگى است». «١»
در سومين آيه مورد بحث، به وضع پيامبران الهى اشاره كرده، مى‌فرمايد: «نه تنها از بت‌هاى بى‌جان كارى ساخته نيست، انبياى بزرگ و رهبران الهى نيز كارى جز ابلاغ رسالت، بشارت و انذار، و تشويق و تهديد ندارند، و هر نعمتى هست به فرمان خدا و از ناحيه او است و آنها هم هر چه بخواهند از او مى‌خواهند» «وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلينَ إِلَّا مُبَشِّرينَ وَ مُنْذِرينَ».
احتمال ديگر در پيوند اين آيه با آيات قبل، اين است كه: در آيات گذشته سخن از تشويق‌ها و تهديدها در ميان بود، در اين آيه مى‌گويد: اين همان هدفى است كه پيامبران به خاطر آن مبعوث شدند، كار آنها نيز بشارت و انذار بود.
سپس مى‌افزايد: راه نجات منحصر در دو چيز است: «آنها كه ايمان آورند و خويشتن را اصلاح كنند (و عمل صالح انجام دهند) نه ترسى از مجازات‌هاى الهى دارند، و نه غم و اندوهى از اعمال گذشته خود» «فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ».
***