منظور از «شركاء» در اينجا بت‌ها هستند كه به خاطر آنان گاهى فرزندان خود را قربانى مى‌نمودند و يا نذر مى‌كردند: اگر فرزندى نصيب آنها شد آن را براى بت قربانى كنند، چنان كه در تاريخ بت‌پرستان قديم گفته شده است.
و بنابراين نسبت «تزيين» به بت‌ها به خاطر آن است كه علاقه و عشق به بت آنها را وادار به اين عمل جنايت بار مى‌كرد.
روى اين تفسير، قتل در آيه فوق با مسأله زنده به گور كردن دختران و يا كشتن پسران به خاطر ترس از فقر، ارتباطى ندارد.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: منظور از تزيين اين جنايت به وسيله بت‌ها، اين باشد كه خدمه و متوليان بتكده‌ها مردم را به اين كار تشويق مى‌كردند و خود را زبان بت مى‌دانستند؛ زيرا نقل مى‌كنند:
عرب‌هاى زمان جاهليت براى انجام سفرهاى مهم و كارهاى ديگر از «هُبَل» (بت بزرگ آنها) اجازه مى‌گرفتند و طرز اجازه گرفتن آنها اين بود:
چوب‌هاى تيرى كه در كيسه مخصوصى در مجاور «هبل» قرار داشت و روى بعضى از آنها «افْعَل» (انجام بده) و روى بعضى «لاتَفْعَل» (انجام مده) نوشته شده بود را تكان مى‌دادند و چوبه تيرى را از ميان آنها خارج مى‌ساختند و هر چه روى آن نوشته شده بود، به عنوان پيام «هبل»! تلقى مى‌شد.
و اين نشان مى‌دهد: از اين طريق نظر بت‌ها را كشف مى‌كردند، و هيچ بعيد نيست كه مسأله قربانى براى بت نيز از طريق خدمه، به عنوان يك پيام بت معرفى شده باشد.
اين احتمال هم وجود دارد كه: زنده به گور كردن دختران در ميان آنها- كه طبق نقل تواريخ به عنوان برطرف ساختن لكّه ننگ در ميان طايفه «بنى‌تميم» رايج شده بود- به عنوان پيام بت‌ها معرفى شده باشد؛ زيرا در تاريخ مى‌خوانيم: