مى‌شود كه: منظور از «أب» در آيه مورد بحث، پدر نيست، بلكه عمو يا پدر مادر و يا مانند آن است و به تعبير ديگر: «والد» در بيان معنى پدر صراحت دارد، در حالى كه «أب» صراحت ندارد.
در آيات قرآن، كلمه «أب» نيز در مورد عمو به كار رفته است، مانند آيه ١٣٣ سوره «بقره»: قالُوا نَعْبُدُ إِلهَكَ وَ إِلهَ آبائِكَ إِبْراهيمَ وَ إِسْماعيلَ وَ إِسْحاقَ إِلهاً واحِداً:
«فرزندان يعقوب به او گفتند: ما خداوند تو و خداوند پدران تو ابراهيم و اسماعيل و اسحاق، خداوند يگانه را مى‌پرستيم».
و اين را مى‌دانيم كه «اسماعيل» عموى يعقوب بود نه پدر او.
٣- از روايات مختلف اسلامى نيز مى‌توان اين موضوع را استفاده كرد؛ زيرا در حديث معروفى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است: لَمْ يَزَلْ يَنْقُلُنِيَ اللَّهُ مِنْ أَصْلابِ الطَّاهِرِينَ إِلى‌ أَرْحامِ الْمُطَهَّراتِ حَتَّى أَخْرَجَنِي فِي عالَمِكُمْ هذا لَمْ يُدَنِّسْنِي بِدَنَسِ الْجاهِلِيَّةِ:
«همواره خداوند مرا از صلب پدران پاك به رحم مادران پاك منتقل مى‌ساخت، و هرگز مرا به آلودگى‌هاى دوران جاهليت آلوده نساخت». «١»
شك نيست كه روشن‌ترين آلودگى دوران جاهليت شرك و بت‌پرستى است، و كسانى كه آن را منحصر به آلودگى زنا دانسته‌اند، هيچ دليلى بر گفته خود ندارند، به خصوص اين كه قرآن مى‌فرمايد: إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ: «مشركان آلوده و ناپاكند». «٢»
«طبرى» كه از دانشمندان اهل سنت است در تفسير خود «جامع البيان» از