گوشت انتخاب كنند.
و از آنجا كه ممكن است مسأله همانندى براى بعضى، مورد شك و ترديد واقع شود، قرآن در اين زمينه دستور داده است كه بايد اين موضوع زير نظر دو نفر از افراد مطلع و عادل انجام پذيرد، مى‌فرمايد: «كفاره‌اى كه دو نفر عادل از شما معادل بودن آن را تصديق كنند» «يَحْكُمُ بِهِ ذَوا عَدْلٍ مِنْكُمْ».
و درباره اين كه: اين كفاره در كجا بايد ذبح شود، دستور مى‌دهد: به صورت قربانى و «هدى» اهداء به كعبه شود و به سرزمين كعبه برسد، مى‌فرمايد: «به صورت قربانى به حريم كعبه برسد» «هَدْياً بالِغَ الْكَعْبَةِ».
ضمناً بايد توجه داشت: مشهور ميان فقهاى ما اين است كه: بايد كفاره «صيد حال احرام عمره» در «مكّه» ذبح شود و «صيد حال احرام حج» در «منى‌ و قربانگاه»، و اين، با آيه فوق منافات ندارد؛ زيرا همان طور كه گفتيم آيه در مورد احرام عمره نازل شده است.
آنگاه اضافه مى‌كند: لازم نيست حتماً كفاره به صورت قربانى باشد، بلكه دو چيز ديگر نيز هر يك به تنهائى مى‌توانند جانشين آن شوند، نخست اين كه:
«معادل پول آن را در راه اطعام مساكين مصرف كند» «أَوْ كَفَّارَةٌ طَعامُ مَساكينَ».
«و يا معادل آن روزه بگيرد» «أَوْ عَدْلُ ذلِكَ صِياماً».
گر چه در آيه، سخنى از تعداد مساكين كه بايد اطعام شوند و تعداد روزهاى روزه به ميان نيامده است، ولى قرار گرفتن اينها در كنار يكديگر از يكسو.
و تصريح به لزوم موازنه ميان روزه از سوى ديگر، نشان مى‌دهد: منظور آن نيست كه هر چند نفر مسكين را مى‌خواهد اطعام كند، بلكه منظور آن است به مقدار قيمت قربانى بايد بوده باشد.
و اما اين كه: معادله ميان روزه و اطعام مسكين چگونه برقرار مى‌شود؟ از