لازم نيست- احتمال دارد لغو در آيه فوق مفهوم وسيعى داشته باشد كه حتى اين گونه قسم را نيز شامل شود-
قسم دوم از سوگندها، سوگندهائى است كه از روى اراده و تصميم و به طور جدى ياد مى‌شود، درباره اين نوع قسم‌ها، قرآن در آيه فوق چنين مى‌فرمايد:
«خداوند شما را در برابر سوگندهائى كه گره آن را محكم كرده‌ايد مؤاخذه مى‌كند و شما را موظف به عمل كردن به آن مى‌سازد» «وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما عَقَّدْتُمُ الأَيْمانَ».
كلمه «عقد» همان طور كه در آغاز سوره «مائده» گفتيم، در اصل به معنى جمع كردن اطراف يك چيز محكم است، و به همين جهت، گره زدن دو سر طناب را «عقد» مى‌گويند، و گاهى به همين مناسبت در امور معنوى نيز به كار مى‌رود و هر گونه پيمان محكمى را نيز «عقد» مى‌گويند.
در آيه فوق منظور از عقد أَيمان (بستن سوگندها) همان تصميم جدى بر كارى است كه بر طبق سوگند انجام مى‌گيرد.
البته جدى بودن سوگند به تنهائى براى صحت آن كافى نيست بلكه همان طور كه در بالا اشاره شد، بايد محتواى سوگند لااقل يك امر مباح بوده باشد و بايد دانست كه سوگند جز به نام خدا معتبر نيست.
بنابراين، اگر كسى به نام خدا سوگند ياد كند كه عمل نيك يا لااقل عمل مباحى را انجام دهد، واجب است به سوگند خود عمل كند و اگر آن را شكست كفاره دارد.
و كفاره قسم همان است كه در ذيل آيه مورد بحث بدين گونه بيان شده است:
كفاره چنين سوگندى يكى از سه چيز است، مى‌فرمايد: