بنويس.
٨٤- چرا ما به خدا و آنچه از حق به ما رسيده است، ايمان نياوريم، در حالى كه آرزو داريم پروردگارمان ما را در زمره صالحان قرار دهد»؟!
٨٥- خداوند به خاطر اين سخن، به آنها باغ‌هائى از بهشت پاداش داد كه از زير درختانش، نهرها جارى است؛ جاودانه در آن خواهند ماند؛ و اين است جزاى نيكوكاران!
٨٦- و كسانى كه كافر شدند و آيات ما را تكذيب كردند، همانها اهل دوزخند.
شأن نزول:
نخستين مهاجران اسلام
بسيارى از مفسران از جمله، «طبرسى» در «مجمع البيان» و «فخر رازى» و نويسنده «المنار» در تفسيرهاى خود از مفسران پيشين نقل كرده‌اند كه: اين آيات درباره «نجاشى» زمامدار «حبشه» در عصر پيامبر صلى الله عليه و آله و ياران او نازل شده است و در حديثى كه در تفسير «برهان» نقل شده اين موضوع مشروحاً آمده است. «١»
آنچه از روايات اسلامى، تواريخ و گفتار مفسران در اين زمينه استفاده مى‌شود چنين است:
در سال‌هاى نخستين بعثت پيامبر صلى الله عليه و آله و دعوت عمومى او، مسلمانان در اقليت شديدى قرار داشتند، «قريش» به قبائل عرب توصيه كرده بود كه هر كدام، افراد وابسته خود را كه به پيامبر صلى الله عليه و آله ايمان آورده است تحت فشار شديد قرار دهند و به اين ترتيب، هر يك از مسلمانان از طرف قوم و قبيله خود سخت تحت فشار قرار داشت.