«نعمان بن منذر» به جمعى از عرب حمله كرد و زنان آنها را اسير ساخت، در ميان آنها دختر «قيس بن عاصم» بود، سپس صلح در ميان آنها برقرار شد، و هر زنى به عشيره خود پيوست، به جز دختر «قيس» كه او ترجيح داد در ميان قوم دشمن بماند، و شايد با يكى از جوان‌هاى آنها ازدواج كند.
اين مطلب بر «قيس» بسيار گران آمد و سوگند (به عنوان بت‌ها) ياد كرد كه هر گاه دختر ديگرى براى او متولد شود، زنده به گورش كند و چيزى نگذشت كه اين عمل سنتى در بين آنها شد كه زير ماسك دفاع از ناموس، دست به بزرگ‌ترين جنايت يعنى كشتن فرزندان بى‌گناه زدند. «١»- «٢»
بنابراين، زنده به گور كردن دختران نيز ممكن است در آيه فوق داخل باشد.
يك احتمال ديگر نيز در تفسير آيه فوق به نظر مى‌رسد- اگر چه مفسران آن را ذكر نكرده‌اند- و آن اين كه:
عرب‌هاى زمان جاهليت آن چنان اهميتى براى بت‌ها قائل بودند كه اموال نفيس خود را خرج بت‌ها، متوليان و خدمه زورمند و پر درآمد آنها مى‌كردند و خودشان فقير و تهيدست مى‌شدند تا آنجا كه گاهى مجبور مى‌شدند بچه‌هاى خود را از گرسنگى و فقر سر ببرند.
عشق به بت چنين عمل زشتى را در نظر آنها تزيين كرده بود.
ولى تفسير اول يعنى قربانى كردن فرزندان براى بت‌ها با متن آيه از همه مناسب‌تر است.