كسى است كه آسمان‌ها و زمين را ابداع و ايجاد كرد» «بَديعُ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ».
آيا هيچ كس ديگر چنين كارى را كرده؟ و يا قدرت بر آن را دارد تا شريك او در عبوديت شمرده شود؟ نه، همه مخلوقند، سر به فرمان او و نيازمند به ذات پاك او.
به علاوه «چگونه ممكن است او فرزندى داشته باشد، در حالى كه همسرى ندارد» «أَنَّى يَكُونُ لَهُ وَلَدٌ وَ لَمْ تَكُنْ لَهُ صاحِبَةٌ».
اصولًا او چه نيازى به همسر دارد؟ وانگهى چه كسى ممكن است همسر او باشد؟ با اين كه: همه مخلوق او هستند، از همه گذشته، ذات مقدس او از عوارض جسمانى پاك و منزّه است و داشتن همسر و فرزند، يكى از عوارض روشن جسمانى و مادى است.
قرآن در پايان اين آيه، بار ديگر مقام خالقيت او را نسبت به همه چيز و همه كس و احاطه علمى او را نسبت به تمام آنها تأكيد كرده، مى‌فرمايد: «او همه چيز را آفريده و به هر چيزى دانا است» «وَ خَلَقَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ وَ هُوَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَليمٌ».
***
در سومين آيه مورد بحث، پس از ذكر خالقيت به همه چيز و ابداع و ايجاد آسمان‌ها و زمين، و منزّه بودن او از عوارض جسم و جسمانى و همسر و فرزند و احاطه علمى او به هر كار و هر چيز، چنين نتيجه مى‌گيرد:
«آرى اين خداوند، پروردگار شما است، هيچ معبودى جز او نيست، هيچ كس غير او شايسته عبوديت نخواهد بود، آفريدگار همه چيز او است- بنابراين معبود هم تنها او مى‌تواند باشد- پس او را بپرستيد» «ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ خالِقُ كُلِّ شَيْ‌ءٍ فَاعْبُدُوهُ».