١٢٤ وَ إِذا جاءَتْهُمْ آيَةٌ قالُوا لَنْ نُؤْمِنَ حَتَّى نُؤْتى‌ مِثْلَ ما أُوتِيَ رُسُلُ اللَّهِ اللَّهُ أَعْلَمُ حَيْثُ يَجْعَلُ رِسالَتَهُ سَيُصيبُ الَّذينَ أَجْرَمُوا صَغارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ عَذابٌ شَديدٌ بِما كانُوا يَمْكُرُونَ
ترجمه:
١٢٤- و هنگامى كه آيه‌اى براى آنها بيايد، مى‌گويند: «ما هرگز ايمان نمى‌آوريم، مگر اين كه همانند چيزى كه به پيامبران خدا داده شده، به ما هم داده شود»! خداوند آگاه‌تر است كه رسالت خويش را كجا قرار دهد! به زودى كسانى كه مرتكب گناه شدند، (و مردم را از راه حق منحرف ساختند،) در مقابل مكر (و فريب و نيرنگى) كه مى‌كردند، گرفتار حقارت در پيشگاه خدا، و عذاب شديد خواهند شد.
شأن نزول:
مرحوم «طبرسى» در «مجمع البيان» مى‌نويسد: اين آيه درباره «وليد بن مغيره»- كه از سران معروف بت‌پرستان و به اصطلاح مغز متفكر آنها محسوب مى‌شد- نازل گرديده است.
او به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌گفت: اگر نبوت راست باشد من به احراز اين مقام از تو سزاوارترم؛ زيرا هم سنّم از تو بيشتر است و هم مالم! «١»
و بعضى گفته‌اند: درباره «ابوجهل» نازل شده است؛ زيرا او تصور مى‌كرد: