گوشه‌اى از مسجد الحرام ما مختصر توقفى كنيم ممكن است سخنان آنها به گوش ما برسد).
در اين موقع، آيه دوم نازل شد و به مسلمانان دستور داد: در اين گونه مواقع آنها را نصيحت كنند و تا آنجا كه در قدرت دارند به ارشاد و راهنمائى آنها بپردازند. «١»
ذكر شأن نزول براى آيه فوق- همان طور كه سابقاً نيز اشاره كرديم- با نازل شدن تمام سوره با هم منافات ندارد؛ زيرا ممكن است حوادث مختلفى در زندگى مسلمانان رخ دهد، سپس سوره‌اى يك جا نازل شود و هر چند آيه‌اى از آن ناظر به قسمتى از آن حوادث بوده باشد.
تفسير:
دورى از مجالس اهل باطل
از آنجا كه بحث‌هاى اين سوره بيشتر ناظر به وضع مشركان و بت‌پرستان است در اين دو آيه، به يكى ديگر از مسائل مربوط به آنها اشاره مى‌شود نخست به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌گويد: «هنگامى كه مخالفان لجوج و بى‌منطق را مشاهده كنى كه آيات خدا را استهزاء مى‌كنند، از آنها روى بگردان تا از اين كار صرف‌نظر كرده به سخنان ديگر بپردازند» «وَ إِذا رَأَيْتَ الَّذينَ يَخُوضُونَ في‌ آياتِنا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّى يَخُوضُوا في‌ حَديثٍ غَيْرِهِ». «٢»
گر چه در اين جمله روى سخن به پيغمبر صلى الله عليه و آله است ولى مسلّماً اين حكم