تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٩٩
١١١ وَ لَوْ أَنَّنا نَزَّلْنا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكَةَ وَ كَلَّمَهُمُ الْمَوْتى وَ حَشَرْنا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَيْءٍ قُبُلًا ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ يَجْهَلُونَ
ترجمه:
١١١- و (حتى) اگر فرشتگان را بر آنها نازل مىكرديم، و مردگان با آنان سخن مىگفتند، و همه چيز را در برابر آنها جمع مىنموديم، هرگز ايمان نمىآوردند؛ مگر آن كه خدا بخواهد؛ ولى بيشتر آنها نمىدانند!
تفسير:
چرا افراد لجوج به راه نمىآيند
اين آيه، با آيات قبل مربوط است و همه يك حقيقت را تعقيب مىكنند.
هدف اين چند آيه اين است كه: روشن سازد جمعى از تقاضاكنندگان معجزات عجيب و غريب، در تقاضاهاى خود صادق نيستند و هدفشان پذيرش حق نمىباشد، لذا بعضى از خواستههاى آنها (مثل آمدن خدا در برابر آنان!) اصولًا محال است.
آنها به گمان خود مىخواهند با مطرح ساختن اين درخواستها و معجزات عجيب و غريب، افكار مؤمنان را متزلزل و نظر حقجويان را مشوب و به خود مشغول سازند.
قرآن در آيه فوق، با صراحت مىفرمايد: «اگر ما (آن طور كه درخواست كرده بودند) فرشتگان را بر آنها نازل مىكرديم و مردگان با آنها سخن مىگفتند و هر چه مىخواستند در برابر آنها گرد مىآورديم، باز ايمان نمىآوردند» «وَ لَوْ