عجيب اين است كه: به اين احكام خرافى قناعت نمى‌كردند، بلكه طبق فرموده قرآن: «به خدا افترا مى‌بستند و آن را به او نسبت مى‌دادند» «افْتِراءً عَلَيْهِ».
و در پايان آيه پس از ذكر اين احكام ساختگى مى‌فرمايد: «خداوند به زودى كيفر آنها را در برابر اين افترائات خواهد داد» «سَيَجْزيهِمْ بِما كانُوا يَفْتَرُونَ».
آرى، هنگامى كه بشر بخواهد به فكر ناقص خود جعل حكم و قانون كند ممكن است هر طائفه‌اى با هوا و هوس‌هاى خود احكام و مقرراتى بسازند، نعمت‌هاى خدا را بى‌جهت بر خود حرام و يا كارهاى زشت و خلاف خود را بر خود حلال كنند.
اين است كه: مى‌گوئيم قانونگذار تنها بايد خدا باشد كه همه چيز را مى‌داند و از مصالح كارها آگاه و از هر گونه هوا و هوس بر كنار است.
***
در آيه بعد، به يكى ديگر از احكام خرافى آنها در مورد گوشت حيوانات اشاره كرده، مى‌فرمايد: «آنها گفتند: جنين‌هائى كه در شكم اين حيوانات است مخصوص مردان ما است و بر همسران ما حرام است ولى اگر مرده متولد شوند، همگى در آن شريكند» «وَ قالُوا ما في‌ بُطُونِ هذِهِ الأَنْعامِ خالِصَةٌ لِذُكُورِنا وَ مُحَرَّمٌ عَلى‌ أَزْواجِنا وَ إِنْ يَكُنْ مَيْتَةً فَهُمْ فيهِ شُرَكاءُ».
بايد توجه داشت، منظور از «هذِهِ الأَنْعامِ» همان حيواناتى است كه در آيه قبل به آن اشاره شده است.
بعضى از مفسران احتمال داده‌اند: عبارت ما فِى بُطُونِ هذِهِ الأَنْعامِ: «آنچه در شكم اين حيوانات است» شامل شير اين حيوانات نيز بشود.
ولى با توجه به جمله وَ انْ يَكُنْ مَيْتَةً: «اگر مرده بوده باشد» روشن مى‌شود:
آيه فقط از جنين بحث مى‌كند كه اگر زنده متولد شود، آن را مخصوص مردان و