آنچه بيشتر از ظاهر آيه استفاده مى‌شود اين است كه: منظور از طعام همان خوراكى است كه از ماهيان صيد شده ترتيب داده شود؛ زيرا آيه مى‌خواهد دو چيز را مجاز كند: نخست صيد كردن و ديگر خوردن غذاى صيد شده.
ضمناً از مفهوم اين تعبير، فتواى معروفى كه در ميان فقهاى ما وجود دارد، نيز اجمالًا استفاده مى‌شود كه: در مورد حيوانات صحرائى نه تنها اقدام به صيد حرام است، كه خوردن گوشت حيوانات صيد شده نيز مجاز نيست.
پس از آن، به فلسفه اين حكم اشاره كرده مى‌فرمايد: «اين به خاطر اين است كه شما و مسافران بتوانيد بهره ببريد» «مَتاعاً لَكُمْ وَ لِلسَّيَّارَةِ».
يعنى به خاطر اين كه: در حال احرام براى تغذيه به زحمت نيفتيد و بتوانيد از يك نوع صيد بهره‌مند شويد، اين اجازه در مورد صيد دريا به شما داده شده است.
و از آنجا كه معمولًا مسافران اگر بخواهند ماهى صيد شده را با خود ببرند آن را با نمك آميخته و به صورت «ماهى شور» در مى‌آورند، بعضى از مفسران جمله فوق را اين گونه تفسير كرده‌اند كه: افراد «مقيم» مى‌توانند از ماهى تازه و «مسافران» از ماهى شور استفاده كنند.
اشتباه نشود، اين كه در آيه فوق مى‌خوانيم صيد دريا براى شما حلال شده، مفهومش يك حكم كلّى و عمومى درباره صيدهاى دريا نيست، آن چنان كه بعضى پنداشته‌اند؛
زيرا آيه نمى‌خواهد اصل حكم صيدهاى دريا را بيان كند، بلكه هدف آيه اين است كه: به مُحرم اجازه دهد صيدهاى دريا كه قبل از احرام براى او حلال