١٢ قُلْ لِمَنْ ما فِي السَّماواتِ وَ الأَرْضِ قُلْ لِلَّهِ كَتَبَ عَلى‌ نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ لَيَجْمَعَنَّكُمْ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ لا رَيْبَ فيهِ الَّذينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فَهُمْ لا يُؤْمِنُونَ
١٣ وَ لَهُ ما سَكَنَ فِي اللَّيْلِ وَ النَّهارِ وَ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ
ترجمه:
١٢- بگو: «آنچه در آسمان‌ها و زمين است، از آن كيست»؟ بگو: «از آن خداست».
رحمت (و بخشش) را بر خود، حتم كرده؛ (و) به طور قطع همه شما را در روز قيامت، كه در آن شك و ترديدى نيست، گرد خواهد آورد. (آرى) فقط كسانى كه سرمايه‌هاى وجود خويش را از دست داده و گرفتار خسران شدند، ايمان نمى‌آورند.
١٣- و براى او است آنچه در شب و روز قرار دارد و او شنوا و دانا است.
تفسير:
سرچشمه تمام رحمت‌ها
در اين آيه بحث با مشركان همچنان دنبال شده است. در آيات گذشته روى مسأله توحيد و يگانه‌پرستى تكيه شده بود، اما در اين آيه، روى مسأله معاد تكيه شده و با اشاره به اصل توحيد، مسأله رستاخيز و معاد از طريق جالبى تعقيب مى‌گردد، تعبير آيه به صورت سؤال و جواب است، گوينده سؤال و جواب هر دو يكى است كه اين خود يك شيوه زيبا در ادبيات است.
استدلال براى معاد در اينجا از دو مقدمه تشكيل شده است: