بزرگ (رستاخيز) مى‌ترسم» «قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظيمٍ». «١»
از اين آيه نيز به خوبى استفاده مى‌شود كه: احساس مسئوليت پيامبران بيش از احساس مسئوليت ديگران است.
***
و در آخرين آيه براى اين كه: ثابت شود پيامبر صلى الله عليه و آله نيز بدون تكيه بر لطف و رحمت خدا كارى نمى‌تواند بكند و هر چه هست به دست او است و حتى شخص پيغمبر صلى الله عليه و آله چشم اميدش را به رحمت بى‌پايان پروردگار دوخته و نجات و پيروزى خود را از او مى‌طلبد، مى‌فرمايد: «هر كس در آن روز بزرگ از مجازات پروردگار رهائى يابد مشمول رحمت خدا شده است و اين يك موفقيت و پيروزى آشكار است» «مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبينُ».
اين آيات آخرين درجه توحيد را بيان مى‌كند و حتى به كسانى كه براى پيامبران در برابر خدا دستگاه مستقلى قائل بودند، همانند مسيحيان كه مسيح را ناجى و نجات‌دهنده مى‌دانستند، صريحاً پاسخ مى‌دهد كه حتى پيامبران نياز به رحمت او دارند!
***