١٤ قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيّاً فاطِرِ السَّماواتِ وَ الأَرْضِ وَ هُوَ يُطْعِمُ وَ لا يُطْعَمُ قُلْ إِنِّي أُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ أَوَّلَ مَنْ أَسْلَمَ وَ لا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُشْرِكينَ
١٥ قُلْ إِنِّي أَخافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّي عَذابَ يَوْمٍ عَظيمٍ
١٦ مَنْ يُصْرَفْ عَنْهُ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمَهُ وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبينُ
ترجمه:
١٤- بگو: «آيا غير خدا را ولىّ خود انتخاب كنم؟! (خدائى) كه او آفريننده آسمان‌ها و زمين است؛ اوست كه روزى مى‌دهد و از كسى روزى نمى‌گيرد». بگو: «من مأمورم كه نخستين مسلمان باشم؛ و (خداوند به من دستور داده كه) از مشركان نباش»!
١٥- بگو: «من (نيز) اگر نافرمانى پروردگارم كنم، از عذاب روزى بزرگ (روز رستاخيز) مى‌ترسم!
١٦- آن كس كه در آن روز، مجازات الهى به او نرسد، خداوند او را مشمول رحمت خويش ساخته؛ و اين همان پيروزى آشكار است».
شأن نزول
بعضى براى آيات فوق، شأن نزولى نقل كرده‌اند كه: «جمعى از اهل مكّه خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمده، گفتند: اى محمّد! تو آئين قوم خود را ترك گفتى و مى‌دانيم اين كار عاملى جز فقر ندارد!
ما حاضريم اموال خود را با تو تقسيم كنيم و تو را كاملًا ثروتمند نمائيم تا