٤٠ قُلْ أَ رَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتاكُمْ عَذابُ اللَّهِ أَوْ أَتَتْكُمُ السَّاعَةُ أَ غَيْرَ اللَّهِ تَدْعُونَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقينَ
٤١ بَلْ إِيَّاهُ تَدْعُونَ فَيَكْشِفُ ما تَدْعُونَ إِلَيْهِ إِنْ شاءَ وَ تَنْسَوْنَ ما تُشْرِكُونَ
ترجمه:
٤٠- بگو: «به من خبر دهيد اگر عذاب پروردگار به سراغ شما آيد، يا رستاخيز بر پا شود، آيا (براى حل مشكلات خود،) غير خدا را مى‌خوانيد، اگر راست مى‌گوئيد»؟!
٤١- (نه) بلكه تنها او را مى‌خوانيد! و او اگر بخواهد، مشكلى را كه به خاطر آن او را خوانده‌ايد، بر طرف مى‌سازد؛ و آنچه را (امروز) همتاى خدا قرار مى‌دهيد، فراموش خواهيد كرد.
تفسير:
توحيد فطرى
قرآن در اين آيات روى سخن را به مشركان كرده و از راه ديگرى براى توحيد و يگانه‌پرستى، در برابر آنها، استدلال مى‌كند، به اين طريق كه لحظات فوق‌العاده سخت و دردناك زندگى را به خاطر آنها مى‌آورد، و از وجدان آنها استمداد مى‌جويد كه در اين گونه لحظات كه همه چيز را به دست فراموشى مى‌سپارند آيا پناهگاهى جز خدا براى خودشان فكر مى‌كنند؟! مى‌فرمايد:
«اى پيامبر! به آنها بگو: اگر عذاب دردناك خداوند به سراغ شما بيايد و يا