٧٣ وَ هُوَ الَّذي‌ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ بِالْحَقِّ وَ يَوْمَ يَقُولُ كُنْ فَيَكُونُ قَوْلُهُ الْحَقُّ وَ لَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ عالِمُ الْغَيْبِ وَ الشَّهادَةِ وَ هُوَ الْحَكيمُ الْخَبيرُ
ترجمه:
٧٣- اوست كه آسمان‌ها و زمين را به حق آفريد؛ و آن روز كه (به هر چيز) مى‌گويد:
«موجود باش»! موجود مى‌شود؛ سخن او، حق است؛ و در آن روز كه در «صور» دميده مى‌شود، حكومت مخصوص اوست، از پنهان و آشكار با خبر است، و اوست حكيم و آگاه.
تفسير:
آسمان‌ها و زمين به حق آفريده شده‌اند
اين آيه، در حقيقت دليلى است بر مطالب آيه قبل، و دليلى است بر لزوم تسليم در برابر پروردگار، و پيروى از رهبرى او، لذا نخست مى‌فرمايد: «او خدائى است كه آسمان‌ها و زمين را به حق آفريده است» «وَ هُوَ الَّذي‌ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الأَرْضَ بِالْحَقِّ».
تنها چنين كسى كه مبدأ عالم هستى است، شايسته رهبرى مى‌باشد و بايد تنها در برابر فرمان او تسليم بود؛ زيرا همه چيز را براى هدف صحيحى آفريده است.
منظور از «حق» در جمله بالا، همان هدف و نتيجه و مصالح و حكمت‌ها است، يعنى هر چيزى را براى خاطر هدف و نتيجه و مصلحتى آفريده.
در حقيقت، اين جمله شبيه مطلبى است كه در سوره «ص»، آيه ٢٧ آمده