البته ظاهر آيه اين است: لباسى بوده باشد كه به طور معمول تن را بپوشاند.
لذا در بعضى از روايات مى‌خوانيم: امام صادق عليه السلام فرمود: منظور از «كِسْوَة» در آيه فوق، دو قطعه لباس است (پيراهن و شلوار). «١»
و اگر در بعضى از روايات مانند روايتى كه از امام باقر عليه السلام نقل شده مى‌خوانيم: به يك جامه نيز مى‌توان قناعت كرد، «٢» شايد به خاطر آن باشد كه پيراهن‌هاى بلند عربى، به تنهائى مى‌تواند همه بدن را بپوشاند- ولى در مورد زنان، تنها يك پيراهن هر چند بلند باشد كافى نيست بلكه روسرى براى پوشاندن سر و گردن نيز لازم است؛ زيرا حداقل لباس مورد نياز يك زن كمتر از اين نيست-
و با اين حال، بعيد نيست لباسى كه به عنوان كفاره داده مى‌شود، بر حسب فصول، «٣» مكان‌ها و زمان‌ها تفاوت پيدا كند.
در اين كه: آيا از نظر كيفيت، حداقل كافى است؟ و يا در اينجا نيز بايد حد وسط مراعات شود؟ در ميان مفسران دو نظر وجود دارد:
نخست اين كه: به مقتضاى اطلاق آيه هر گونه لباسى كافى است.
و ديگر اين كه: با توجه به قيدى كه در اطعام بود در اينجا نيز بايد رعايت