ترك دنيا و تحريم طيبات، و مسلمانان نمى‌توانند در اين قسمت از آنها اقتباس كنند.
با بيان اين حكم، اسلام، صريحاً بيگانگى خود را از مسأله رهبانيت و ترك دنيا آن چنان كه مسيحيان و مرتاضان دارند اعلام داشته است، شرح بيشتر درباره اين موضوع را در ذيل آيه ٢٧ سوره «حديد» «وَ رَهْبانِيَّةً ابْتَدَعُوها» مطالعه خواهيد فرمود.
سپس براى تأكيد اين موضوع، مى‌فرمايد: «از حدّ و مرزها فراتر نرويد؛ زيرا خداوند تجاوزكنندگان را دوست ندارد» «وَ لاتَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لايُحِبُّ الْمُعْتَدينَ».
***
در آيه بعد، مجدداً روى مطلب تأكيد كرده، منتها در آيه گذشته نهى از تحريم بود، و در اين آيه، امر به بهره گرفتن مشروع از مواهب الهى كرده مى‌فرمايد: «از آنچه خداوند به شما روزى داده است حلال و پاكيزه بخوريد» «وَ كُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً».
تنها شرط آن اين است كه: رعايت اعتدال و تقوا و پرهيزگارى در بهره‌گيرى از اين مواهب را فراموش نكنيد، مى‌فرمايد: «و از مخالفت خداوندى كه به او ايمان داريد بپرهيزيد» «وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ».
يعنى ايمان شما به خدا ايجاب مى‌كند كه همه دستورات او را محترم بشمريد، هم بهره گرفتن و هم رعايت اعتدال و تقوا.
در تفسير اين جمله، احتمال ديگرى نيز هست، كه: منظور از امر به تقوا اين است كه: تحريم مباحات و طيبات با درجه عالى و كامل تقوا متناسب نيست.
تقوا ايجاب مى‌كند: انسان از حدّ اعتدال در هيچ طرف خارج نشود.
***