گر چه در آغاز آيه تنها به سهم خداوند اشاره شده است، ولى از جمله‌هاى بعد استفاده مى‌شود: سهمى براى خدا و سهمى براى بت‌ها قرار مى‌دادند، در روايات آمده است:
مصرف سهمى كه براى خدا قرار داده بودند، كودكان و مهمانان بودند و از آن براى اين كار استفاده مى‌كردند و اما سهمى از زراعت و چهارپايان كه براى بت‌ها قرار داده بودند، مخصوص خدمه و متوليان بت و بتخانه و مراسم قربانى و استفاده خودشان بود. «١»
تعبير به شُرَكائِنا: «شريك‌هاى ما» براى بت‌ها به خاطر آن است كه آنها را شريك اموال، سرمايه و زندگى خويش مى‌دانستند.
و تعبير به مِمَّا ذَرَأَ: «از آنچه خدا خلق كرده» در حقيقت اشاره به ابطال عقيده آنها است.
زيرا اين اموال، همگى مخلوق خدا بودند، چگونه سهمى از آنها براى خدا قرار مى‌دادند و سهمى براى بت‌ها؟
سپس اشاره به داورى عجيب آنها در اين باره كرده، مى‌فرمايد: «سهمى را كه براى بت‌ها قرار داده بودند هرگز به خدا نمى‌رسيد و اما سهمى را كه براى خدا قرار داده بودند به بت‌ها مى‌رسيد» «فَما كانَ لِشُرَكائِهِمْ فَلا يَصِلُ إِلَى اللَّهِ وَ ما كانَ لِلَّهِ فَهُوَ يَصِلُ إِلى‌ شُرَكائِهِمْ».
در اين كه منظور از اين جمله چيست؟ ميان مفسران گفتگو است ولى همه آنها تقريباً به يك حقيقت بر مى‌گردد و آن اين است:
هر گاه بر اثر حادثه‌اى قسمتى از سهمى كه براى خدا از زراعت و چهار پايان قرار داده بودند، آسيب مى‌ديد و نابود مى‌شد، مى‌گفتند: مهم نيست خداوند