تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٤٨
كلمه «بِظُلْمٍ» مىتواند به اين معنى باشد كه خدا كسى را به خاطر ستمهايش، و در حال غفلت، پيش از فرستادن پيامبران مجازات نمىكند.
و مىتواند به اين معنى باشد كه خدا افراد غافل را از روى ظلم و ستم كيفر نمىدهد؛ زيرا كيفر دادن آنها در اين حال، ظلم و ستم است و خداوند برتر از اين است كه درباره كسى ستم كند. «١»
***
و در آيه بعد، سرانجام آنها را خلاصه كرده، اعلام مىدارد: هر يك از اين دستهها: نيكو كار و بدكار، فرمانبردار و قانونشكن، حق طلب و ستمگر، درجات و مراتبى بر طبق اعمال خود در آنجا دارند و پروردگارت هيچ گاه از اعمال آنها غافل نيست، بلكه همه را مىداند و به هر كس آنچه لايق است مىدهد، لذا مىفرمايد: «و براى هر يك درجات و مراتبى است از آنچه عمل كردهاند و پروردگارت از اعمالى كه انجام مىدهند غافل نيست» «وَ لِكُلٍّ دَرَجاتٌ مِمَّا عَمِلُوا وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ».
اين آيه بار ديگر اين حقيقت را تأكيد مىكند كه تمام مقامها، «درجات» و «دركات» زائيده اعمال خود آدمى است و نه چيز ديگر.
***