آنها آگاه مى‌باشد.
***
در آيه بعد، اشاره به يك قانون هميشگى الهى در مورد اين گونه اشخاص كرده، توجه مى‌دهد: همان گونه كه ستمگران و طاغيان در اين دنيا حامى و پشتيبان يكديگر و رهبر و راهنماى هم بودند و در مسيرهاى غلط همكارى نزديك داشتند در جهان ديگر نيز آنها را به يكديگر وامى‌گذاريم و اين به خاطر اعمالى است كه در اين جهان انجام دادند، مى‌فرمايد: «اين چنين بعضى از ستمگران را به بعضى ديگر وا مى‌گذاريم به خاطر اعمالى كه كسب مى‌كنند» «وَ كَذلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمينَ بَعْضاً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ».
زيرا همان طور كه در بحث‌هاى مربوط به معاد گفته‌ايم، صحنه رستاخيز صحنه عكس‌العمل‌ها و واكنش‌ها در مقياس‌هاى عظيم است و آنچه در آنجا وجود دارد پرتو و انعكاسى از اعمال ما در اين دنياست. «١»
در تفسير «على بن ابراهيم قمى» نيز از امام عليه السلام نقل شده كه فرمود: نُوَلِّى كُلَّ مَنْ تَوَلَّى أَوْلِيائَهُمْ فَيَكُونُونَ مَعَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ: «هر كس با اوليائش در روز قيامت خواهد بود». «٢»
قابل توجه اين كه: همه اين گروه‌ها در آيه به عنوان «ظالم» معرفى شده‌اند و شك نيست كه ظلم، به معنى وسيع كلمه، همه اينها را شامل مى‌گردد.
چه ظلمى از اين بالاتر كه انسان با قبول رهبرى شيطان‌صفتان خود را از تحت ولايت خداوند خارج سازد، و در جهان ديگر نيز تحت ولايت همان‌ها قرار گيرد.