١٢٨ وَ يَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَميعاً يا مَعْشَرَ الْجِنِّ قَدِ اسْتَكْثَرْتُمْ مِنَ الإِنْسِ وَ قالَ أَوْلِياؤُهُمْ مِنَ الإِنْسِ رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ بَعْضُنا بِبَعْضٍ وَ بَلَغْنا أَجَلَنَا الَّذي أَجَّلْتَ لَنا قالَ النَّارُ مَثْواكُمْ خالِدينَ فيها إِلَّا ما شاءَ اللَّهُ إِنَّ رَبَّكَ حَكيمٌ عَليمٌ
١٢٩ وَ كَذلِكَ نُوَلِّي بَعْضَ الظَّالِمينَ بَعْضاً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ
ترجمه:
١٢٨- در آن روز كه (خدا) همه آنها را جمع و محشور مى‌سازد، (مى‌گويد:) اى جمعيت (شياطين و) جنّ! شما افراد زيادى از انسان‌ها را گمراه ساختيد! دوستان و پيروان آنها از ميان انسان‌ها مى‌گويند: «پروردگارا! هر يك از ما دو گروه (پيشوايان و پيروان گمراه) از ديگرى استفاده كرديم؛ و به اجلى كه براى ما مقرر داشته بودى رسيديم». (خداوند) مى‌گويد: «آتش جايگاه شماست؛ جاودانه در آن خواهيد ماند، مگر آنچه خدا بخواهد». پروردگار تو حكيم و داناست.
١٢٩- ما اين گونه بعضى از ستمگران را به بعض ديگر وامى‌گذاريم به سبب اعمالى كه انجام مى‌دادند.
تفسير:
روياروئى ستمگران در قيامت با يكديگر
در اين آيات، مجدداً قرآن به توضيح وضع سرنوشت مجرمان گمراه و گمراه‌كننده باز مى‌گردد و بحث‌هاى آيات گذشته را با آن تكميل مى‌كند.