١١٤ أَ فَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغي‌ حَكَماً وَ هُوَ الَّذي أَنْزَلَ إِلَيْكُمُ الْكِتابَ مُفَصَّلًا وَ الَّذينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَعْلَمُونَ أَنَّهُ مُنَزَّلٌ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِّ فَلا تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرينَ
١١٥ وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّميعُ الْعَليمُ
ترجمه:
١١٤- (با اين حال،) آيا غير خدا را به داورى طلبم؟! در حالى كه اوست كه اين كتاب آسمانى را، كه همه چيز در آن آمده، به سوى شما فرستاده است؛ و كسانى كه به آنها كتاب آسمانى داده‌ايم مى‌دانند اين كتاب، به حق از طرف پروردگارت نازل شده؛ بنابراين از ترديدكنندگان مباش!
١١٥- و كلام پروردگار تو، با صدق و عدل، به حدّ تمام رسيد؛ هيچ كس نمى‌تواند كلمات او را دگرگون سازد؛ و او شنونده داناست.
تفسير:
داورى جز خدا نمى‌پذيرم
اين آيه، در حقيقت نتيجه آيات قبل است، كه مى‌فرمايد: با اين همه آيات روشنى كه در زمينه توحيد گذشت چه كسى را بايد به داورى پذيرفت؟ «آيا غير خدا را به داورى بپذيرم»؟ «أَ فَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغي‌ حَكَماً». «١»