تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٨
اثر عمل است، يعنى هنگامى كه انسان كارى را به طور مكرر انجام دهد، كم كم قبح و زشتى آن در نظرش از بين مىرود، و حتى به صورت جالبى جلوهگر مىشود.
و از آنجا كه علت العلل، مسبب الاسباب و آفريدگار هر چيز، خدا است و همه تأثيرات به خدا منتهى مىشود، اين گونه آثار در زبان قرآن گاهى به او نسبت داده مىشود (دقت كنيد).
به تعبير روشنتر جمله «زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ» چنين معنى مىدهد: آنها را گرفتار نتيجه سوء اعمالشان كرديم، تا آنجا كه زشت در نظرشان زيبا جلوه كرد.
و از اينجا روشن مىشود اين كه: در بعضى از آيات قرآن زينت دادن عمل به شيطان نسبت داده شده نيز منافاتى با اين موضوع ندارد؛ زيرا شيطان آنها را به انجام عمل زشت وسوسه مىكند، آنها نيز در برابر وسوسههاى شيطان تسليم مىشوند و سرانجام گرفتار عواقب شوم عمل خود مىگردند.
و به تعبير علمى، سببيت از ناحيه خدا است اما ايجاد سبب، به وسيله اين افراد و وسوسههاى شيطانى است (دقت كنيد). «١»
***
٢- ترك دشنام در روايات
در روايات اسلامى نيز منطق قرآن درباره ترك دشنام به گمراهان و منحرفان، تعقيب شده، و پيشوايان بزرگ اسلام به مسلمانان دستور دادهاند، هميشه روى منطق و استدلال تكيه كنند و به حربه بىحاصل دشنام نسبت به معتقدات مخالفان، متوسل نشوند، در «نهج البلاغه» مىخوانيم: على عليه السلام به