در بيان را- حتى در برابر خرافى‌ترين و بدترين اديان- لازم مى‌شمارد. «١»
دليل اين موضوع، روشن است؛ زيرا با دشنام و ناسزا نمى‌توان كسى را از مسير غلط باز داشت، بلكه به عكس، تعصب شديد آميخته با جهالت كه در اين گونه افراد است، سبب مى‌شود روى دنده لجاجت افتاده، در آئين باطل خود راسخ‌تر شوند.
سهل است زبان به بدگوئى و توهين نسبت به ساحت قدس پروردگار بگشايند؛ چرا كه هر گروه و ملتى نسبت به عقائد و اعمال خود، تعصب دارد كه قرآن در جمله بعد به اين معنى اشاره كرده، مى‌گويد: «ما اين چنين براى هر جمعيتى عملشان را زينت داديم» «كَذلِكَ زَيَّنَّا لِكُلِّ أُمَّةٍ عَمَلَهُمْ».
و در پايان آيه مى‌فرمايد: «سرانجام بازگشت همه آنها به سوى خدا است، و به آنها خبر مى‌دهد كه چه اعمالى انجام داده‌اند» «ثُمَّ إِلى‌ رَبِّهِمْ مَرْجِعُهُمْ فَيُنَبِّئُهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ».
***
نكته‌ها:
١- تزيين اعمال
در آيه فوق، زينت دادن اعمال نيك و بد هر كس در نظرش را، به خدا نسبت داده شده، ممكن است اين موضوع براى بعضى مايه تعجب گردد كه مگر ممكن است خداوند عمل بد كسى را در نظرش زينت دهد؟!
پاسخ اين سؤال را بارها گفته‌ايم كه: اين گونه تعبيرات، اشاره به خاصيت و